Zaterdag, 6 sept. 2014

Het valt nog niet mee om contact te maken maar heel af en toe komt er toch een sms-bericht door. Een telefoontje lukt soms ook.

Deze week heeft Gijsje met haar reeds praktiserende collega’s voornamelijk patiënten behandeld. De toestroom van mensen is onveranderd ten opzichte van de vorige keer met dit verschil dat ze nu blijde geluiden hoort van collega’s en patiënten die ze eerder goed kon helpen. Dan is hulp effectief geweest en dat is meteen ook de stimulans om op deze manier verder te gaan. De perfecte manier van samenwerken met poli-, kraam- en homeopatische kliniek is goud waard! Omdat de behandeling met homeopathische middelen zo goedkoop is kunnen velen geholpen worden die anders uitgesloten zouden zijn van behandeling.

Nicoliene Potgieter, al zo’n tien jaar als homeopaat aan het Centrum verbonden, stuurt de opleidingen aan. Dit jaar is in mei een opleiding van een half jaar gestart met elf nieuwe studenten op het Centrum. Deze opleiding wordt deze maand(en) door een collega uit Nederland verzorgd. De studenten hebben al een opleiding van anderhalf jaar achter de rug voor Eerste Hulp met homeopathie. Zij zijn geselecteerd op betrokkenheid, interesse in homeopathie, leermogelijkheden, enz. Alle studenten komen uit verafgelegen dorpen in de wijde omgeving van het Centrum. Op deze manier wordt effectief kennis overgedragen en ontstaat de mogelijkheid voor deze studenten om later in hun eigen dorp zorg te verlenen. Dan hoeven mensen voor de eerste medische zorg niet zo ver te lopen. Donderdag kwam er een mevrouw naar de praktijk die zes uur (!) gelopen had. Ze kreeg goede zorg en mocht weer naar huis, zes uur lopen.

De homeopaten die op het Centrum de praktijk bemannen worden ook steeds verder opgeleid en dat gebeurt in hoofdzaak in de dagelijkse praktijk onder leiding van een ervaren westerse homeopaat, zoals Gijsje dat nu doet. Ieder vrij uur nemen ze te baat om in de boeken te duiken. Op deze manier werken alle homeopaten die bij toerbeurt het Centrum bezoeken. Ik begreep dat het team vrijwilligers inmiddels is versterkt met een homeopaat uit Nieuw Zeeland. Veel handen maken licht werk!

Het eten in het guesthouse is inmiddels iets meer westers georiënteerd. Er zijn wat meer spullen voorhanden waardoor het voedsel wat meer gevarieerd wordt. Met banaan, verse mango, kaneel, enz. is al weer wat meer mogelijk. De kokkin maakt nu regelmatig ’s morgens wentelteefjes van het oude brood wat ze voorheen zo op zouden eten. Als avondeten is er rijst, pasta, soms een vleesje, een enkele groente als de zeer gezonde pumpkin leaves en daarmee is er meer dan alleen maispap.

Zaterdag en zondag zijn in principe vrije dagen, behoudens spoedjes. Gijsje heeft heeft heel leuk contact met Judy, een jonge arts in opleiding die haar maand stage op de polikliniek loopt. In haar eentje. Zij is de enige arts in de polikliniek, dat kan daar. Het enigszins verlegen meisje is pas 25 jaar en heeft heel wat aan de support van Gijsje.

Zaterdag was er een football match aan het begin van het terrein en de lady’s zouden daar ’s middags gaan kijken. Dat moet je een keer gezien hebben. Ook bij zo’n gelegenheid lopen ‘watchmen’ goed in beeld om de orde en veiligheid te bewaren onder het talrijke publiek. Het spel is van een niveau waar Huibert-Jan, Kamal en John nog wel wat techniek aan toe zouden kunnen voegen maar dat mag de pret niet drukken. Een paar spelers hebben een forse fysieke aanvaring en een van de jonge mannen wordt het veld af gedragen. Gijsje stelt voor dat daar mogelijk wat werk te doen is voor de jonge arts naast haar. Verlegen als Judy is zegt ze; “Maar effe nog niet, niemand kan aan mijn ogen zien dat ik arts ben.” Gijsje schiet in de lach. “Nee, aan jouw ogen zien ze het niet maar aan mijn huid hebben ze het allang gezien!” Een paar tellen later komt de chief van het spektakel hoogst persoonlijk vragen of Gijsje iets kan betekenen voor de gewonde speler. Als blijkt dat er ook nog een arts aanwezig is keert de rust ogenblikkelijk weer. Na wat poetsen plakken blijken de verwondingen wel mee te vallen en Judy constateert dat deze speler een ‘echte man’ is; “Piepen om niks”. Later die middag assisteert Gijsje bij een paar spoedjes in de polikliniek. Judy is erg gesteld op ‘senior’ Gijsje met haar vracht aan medische ervaring.

Halverwege de week heeft Gijsje de meegebrachte BH’s laten uitdelen. Dat was feest! Hoe blij kunnen deze vrouwen zijn nu ze iets krijgen wat alleen voor hen is. Iets wat hen nog meer vrouwelijk maakt en hun eigenwaarde een boost geeft. De nodige hilariteit onder de vrouwen bij het passen, het gekakel, de opwinding! Nee, natuurlijk blijft dat niet onopgemerkt op het terrein. Een enkele nieuwsgierig geworden man wordt resoluut weg gestuurd en de deur gaat op de grendel. Dit is even voor vrouwen onder elkaar en dat neemt niemand hen af. Hoe kostbaar is dit extraatje in een oord waar zowat niks is.

Een dezer dagen komt Jaqueline Kouwenhoven, die dit Centrum leidt, terug van haar reis. Nu ze tot ‘lokaal’ parlementslid verkozen is heeft ze het alleen maar drukker gekregen. Ze heeft in de afgelopen veertien jaar dermate veel invloed verworven dat er nu bijvoorbeeld geen pakketten meer verdwijnen op Lilongwe Airport. Vrijwel iedereen in het noorden van Malawi kent het Eva Demaya Centre. En op de luchthaven volgt ze een strategische lijn die effect blijkt te hebben.

Gijsje geniet van haar vrije tijd. Lezen, breien, wandelen en…….. stilte, stilte, een poos niks en weer stilte. Dat is in eigen huis bijna niet mogelijk. Zondag gaat ze met Judy wandelen op dit enorme terrein, in volmaakte rust, zolang niet een watchman hen komt melden dat er een spoedje is……….