Vrijdag 12 sept. 2014

Op het terrein is geen mogelijkheid om mail, laat staan foto’s te versturen. Sms-berichten komen soms meteen en vaak veel te laat door. We proberen dagelijks een kort telefoontje te plegen maar dat lukt lang niet altijd. Op het terrein werkt een man die in zijn eigen dorp (waarschijnlijk Bolero, Rhumpi ligt veel verder weg) wel mail kan versturen. Hij rekent goed geld voor het vervoer van de memory-stick en ook een aanzienlijk bedrag voor de ‘air-time’. Voor lokale begrippen is dat lucratieve handel. Gijsje houdt op haar laptop een verslag bij en daarvan probeert ze een deel te versturen. Als ik mazzel heb komt het vrijdagavond aan.

Deze week heeft ze veel werk kunnen doen in de praktijk en op tijden dat het rustig was hebben ze de studie opgepakt. Ze verbaast zich er over hoe bedreven deze homeopaten zijn in het behandelen van de meest voorkomende verwondingen en kwalen. Wel is na rijp beraad besloten om voor de consulten toch wat geld te vragen. omgerekend komt dat neer op € 0,46 voor een consult. Als iemand niet kan betalen wordt het ‘uit de pot’ geregeld want geld mag nooit de rede zijn dat iemand niet behandeld kan worden. Zorgverzekeringen kennen ze daar nog niet.

Dinsdagmiddag was het erg rustig in de praktijk, vermoedelijk omdat er markt was in een nabij gelegen dorpje op een uur lopen afstand. Judy, de jonge arts, die een maand stage loopt in de polikliniek kwam met het voorstel om met Gijsje ‘even’ naar die markt te gaan. Op de fiets ben je zo en op het terrein zijn fietsen voorhanden. De techneut op het terrein pakt twee herenfietsen (damesfietsen zijn daar nog niet uitgevonden) die net nagekeken zijn. De fiets van Gijsje heeft geen remmen en van die van Judy zit het zadel los. De dames besluiten toch te gaan. Hoewel het daar nu winter is met aangename temperaturen voor een westerling kregen ze het toch wel erg warm onderweg. zonder remmen in heuvelachtig terrein is niet echt handig maar beter slecht gereden dan goed gelopen! Veel bekijks onderweg en op de markt want witte ‘mevrouwen’ rijden in een auto, behalve deze dan, ze kenden Gijsje nog niet. Op weg naar huis viel het niet mee voor Judy om met zo’n los zadel de heuvel op te rijden. Ze hebben zich slap gelachen tijdens die ritten maar uiteindelijk bood een man die ook op het Eva Demaya werkt de oplossing. Hij fietst en Judy achterop. Zweten als een karrepeerd………

Jullie krijgen allemaal de hartelijke groeten van de prachtigste vrouw van het zuidelijk halfrond.

Zodra het verslag binnen is zal ik het in delen op deze site plaatsen.